|
ကိုယ္ၾကံဳတဲ့ကိုယ့္ဇာတ္ခံုအေၾကာင္းေတြခ်ည္း မေမာႏုိင္မပန္းႏုိင္အန္ထုတ္ျပေနေတာ့ ကလစ္တခ်က္လြန္သြားမွဖတ္မိၾက တဲ့ I T ေခတ္လူစြမ္းေကာင္းေတြလဲ ျငီးေငြ႔ေကာင္းျငီးေငြ႔ေနေရာ့ေလာက္ပါၿပီ။ ေျခာက္ေပႏွတ္ခမ္း၀က ေက်ာ္လြန္လာတဲ့ ေမာင္ဥာဏ္အတြက္ေတာ့ ေရးဖို႔ေျပာျပဖုိ႔ေတြမကုန္ႏုိင္ဘဲရွိေနခဲ့တဲ့ မွတ္ေက်ာက္တခုမုိ႔ ပရိသတ္တုိ႔ျငီးေငြ႔လဲ ယတိျပတ္ ေတာ့မရတန္႔ႏုိင္ေသးဘူးေလ။
ေမာင္ဥာဏ္တေယာက္ ေဆးရံုပရဝုဏ္အတြင္းပန္းျခံမွာနာေနရင္းက ေဆးရံုဘက္သုိ႔ျပန္လာခဲ့သည္။ အခ်ိန္အားျဖင့္ နံနက္ ၈ နာရီ ၀န္းက်င္ခန္႔။ ေဆးရံုအေဆာက္ဦအ၀င္ေပါက္ေရာက္တယ္ဆုိဘဲ ဖဖားမား(ျမန္မာဘုန္းၾကီး)ဆိုတဲ့အသံၾကားရေတာ့ ပါတယ္။ ေမာင္ဥာဏ္တြက္ထားတာ လံုး၀မလဲြပါ။ အေရးေပၚခန္းတြင္းကဖုန္းလာေနပါၿပီ။ ေျခလွမ္းကုိ အရင္ထက္သြက္ၿပီး ဘယ္ညာမၾကည့္ေတာ့ဘဲ တန္းစီေနတဲ့လူနာကုတင္ေတြၾကားက ေဖာက္၀င္သြားလိုက္တယ္။ ဆရာ၀န္မေလး လက္ညိဳး ညြန္ရာသို႔ၾကည့္ၿပီး ဖုန္းကိုေကာက္ကိုင္လိုက္ေတာ့ အမည္မသိလူတေယာက္ဆက္လာျခင္းျဖစ္တယ္။ ေျပာေျပာဆုိဆုိ နာမည္ကုိေမးလုိက္ရေသး။
ျပႆနာျဖစ္ရာေနရာႏွင့္အေ၀းဆံုးမွတကယ့္အေ၀းဆံုးေနရာကဆက္လာသည္။ မွန္ပါတယ္။ ဦးေကာ မိတ္ေဆြဒကာရင္း ေတြဆက္လာျခင္းျဖစ္သည္။ ေမာင္ဥာဏ္လဲ ကိုယ့္မ်က္စိနဲ႔ျမင္သေလာက္၊ကိုယ္နားလည္ထားသေလာက္ ဦးေကာရဲ့အေျခ ေနကိုရွင္းျပလုိက္သည္။ ဒကာ့နာမည္က ကိုထင္လင္းဆိုတာလဲ တဖက္ကမလြတ္တမ္းမွတ္လိုက္ရေသးတယ္။ ဒီနာမည္ကုိေျပာလုိက္တာနဲ႔ လူနာရွင္ဦးေကာ အားတက္သေရာျဖစ္လာမည္ဆုိတာ ေမာင္ဥာဏ္စိတ္ကၾကိဳသိေနသလုိ ခံစားရတယ္ေလ။ ျဖစ္ေၾကာင္းအစံုလို႔မဆိုႏုိင္ေပမယ့္ တခ်ိဳ႔တ၀က္ကိုေျပာျပရင္း လုိက္လာရင္ေတာ့ပိုေကာင္းမယ္ဆိုတာ ျပန္ေျပာလုိက္တယ္။ ၀မ္းသာစရာစကားတခြန္းၾကားလုိက္ရတာေတာ့ ဘန္ေကာက္က ေက်ာင္းသားအဖဲြ႔ေတြသြားဖုိ႔ ျပင္ဆင္ေနၿပီဆိုတာပါဘဲ။ လိုရင္းေလာက္သိရတာနဲ႔ဖုန္းကုိခြက္ခနဲခ်လိုက္ရင္း ေက်းဇူးတင္ပါတယ္လုိ႔ တာ၀န္က်ဆရာမ ေလးကို ႏွတ္ဆက္ထြက္လာခဲ့တယ္။
အခန္းျပင္ေရာက္တာနဲ႔ ေမာင္ဥာဏ္အေဖာ္အိပ္ယာက ႏုိးလာပါၿပီ။ အိပ္ေပ်ာ္လားလုိ႔သူ႔ကိုေမးလိုက္ေတာ့ မအိပ္ရပါဘူးကြာ ေဘးကုတင္ကလူနာက ဘာျဖစ္တယ္မသိဘူး။ အီးအီးနဲ႔ညီးရင္းအန္ေနလုိက္တာ ခုထိမရပ္ေသးဘူးလုိ႔ သူကေျပာတယ္။ ေမာင္ဥာဏ္လဲတြက္မိပါတယ္။ အေကာင္းပကတိလိုလူတေယာက္က လူနာၾကားမွာေစာင့္ေနရံုကလဲြၿပီး အိပ္ေပ်ာ္ဖို႔မလြယ္ ကူႏုိင္ပါ။ ကဲ ကုိယ့္လူေရ ရေနာင္းကဒကာလဲဖုန္းဆက္လာတယ္။ အားလံုးေတာ့အဆက္သြယ္ရသြားၿပီလို႔ သူ႔ကိုေျပာျပ လိုက္တယ္။ ေမာင္ဥာဏ္အေဖာ္လဲ အေတာ့္ကိုတက္ၾကြသြားပါတယ္။ အိပ္ေရးဝလုိ႔ေတာ့မျဖစ္ႏုိင္ပါ။ ေနာက္ကသိသြားၿပီ ဆိုတာေၾကာင့္သာျဖစ္ပါတယ္။
အိပ္တဲ့ကုတင္ကႏုိးထလာသူဆိုေတာ့မ်က္ႏွာသစ္ခ်င္ေနတာအမွန္ပါ။ မ်က္ႏွာသစ္ရေအာင္လုိ႔ အေဖာ္လာညွိေနတယ္။ ဟာ ဆရာကလဲ ကိုယ္ကအိပ္ရေသးဘူးေလ။ အျပင္ပန္းျခံမွာသြားၿပီးေဆးလိပ္ဖြာေနတာလို႔ ေျပာလုိက္ရတယ္။ ႏွစ္ေယာက္သားမ်က္ႏွာသစ္မယ့္အေၾကာင္းမတ္တပ္ရပ္ေျပာဆုိေနရင္း အခန္းတြင္းကဖုန္းဆိုတဲ့အသံၾကားလုိက္ရျပန္ၿပီ။ ေမာင္ဥာဏ္လဲၾကားတာနဲ႔တခါတည္း ဖုန္းလာျပန္ၿပီလို႔ပါးစပ္ကလစ္ခနဲထြက္ရင္းခပ္သုတ္သုတ္သြားၿပီးဖုန္းကိုင္လုိက္တယ္။ ေစာေစာကလုိပါဘဲ၊ ရေနာင္းက အကြ်မ္းတ၀င္အရွိဆံုးမိတ္ေဆြဒကာမတေယာက္ပါ။ ေစာေစာကတေယာက္ကဖုန္းနံပါတ္ ေပးလုိ႔ဆက္လုိက္တယ္က စကားစသည္။ တကယ္ေတာ့ ေမာင္ဥာဏ္နဲ႔သိသူ တေယာက္မွ်မပါပါ။ ထံုးစံအတိုင္းမို႔လူနာ အေျခေနအရပ္ကိုေျပာၿပီး ဖုန္းေတာ့ခဏခဏမဆက္လာဖို႔ ကိုယ္ကျပန္ပိတ္ရေတာ့သည္။ ေကာင္တာက သေဘာေဖာက္ သြားခဲ့ေသာ္ ေၾကြစိရွာကိန္းဆိုက္ေျခရဲ့။ ရွဥ့္လဲေလ်ာက္သာ ပ်ားလဲစဲြသာဆုိတာလုိ သေဘာထားလုိက္ရသည္။
မိုးကလဲသိသိသာသာလင္းလာၿပီဆိုေတာ့ ေဆးရံု၀န္းက်င္မွာလဲ လူေတြက ပ်ားပန္းခတ္မွ် ထူထပ္လာပါၿပီ။ ေမာင္ဥာဏ္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လဲလူမ်ားလာေလ ဘံုေပ်ာက္လာေလဘဲေပါ့။ မ်က္ႏွာသစ္မယ့္ဇယားကို ဘယ္အေျခေနေရာက္သြားမွန္းမသိ နုိင္ေတာ့။ ဟုိနာေရာင္ေရာင္၊ဒီနားေရာင္ေရာင္နဲ႔ အိေျႏၵကမဲ့လာေရာ့ၿပီ။ အျပင္ဘက္လွမ္းေငးလိုက္၊နစ္မသင္တန္း၊ဆရာ၀န္ သင္တန္းတက္လာၾကတာထင္ပါရဲ့။ အင္းကၤ်ီတိုက္ပံုအျဖဴေတြနဲ႔ နဖူးျပင္၊ပါးျပင္မွာလဲ ကာလာစံုနဲ႔ ေပါလိုက္တဲ့ထိုင္းလွပ်ိဳျဖဴ ေတြကလဲ ဒုနဲ႔ေဒးေပါ့။ ေမာင္ဥာဏ္တို႔ႏွစ္ေယာက္လဲ ေဒါင့္စိေအာင္ကိုမၾကည့္ႏုိင္ပါဘူး။ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ကို ထိုင္ဖို႔ေနရာက ေရာင္ေျခာက္ဆယ္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
စကားတေျပာေျပာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြ၀ါးမ်ိဳေနခ်ိန္မွာ အကၤ်ီအျဖဴဝတ္ဆရာတေယာက္က လွမ္းေခၚျပန္သည္။ ဟာ ဖုန္းလာၿပီထင္တယ္။ ကုိယ့္လူသြားလုိက္လုိ႔ ေျပာရေတာ့သည္။ သူလဲ အတင္းဘဲ လွည့္ၿပီးအခန္းတြင္း သုတ္ေျခတင္လိုက္ သည္။ အၾကာၾကီးေတာ့မေျပာနဲပါ့ဆရာ လုိ႔ေတာ့မွာလိုက္မိေသးတယ္။ ေမာင္ဥာဏ္ကေတာ့မသြားႏုိင္ေတာ့ပါ။ ခနခန ေျပာေနရင္ ဆရာ၀န္မက ခက္ေတာ့မယ္ေလ။ ၿပီးေတာ့ ေခၚလာသမွ်ေတြကလဲ လူခ်င္းမသိသူေတြဆိုေတာ့ အေျခေနက ဘယ္စကားမ်ိဳးသင့္ေတာ္တယ္၊မေတာ္ဘူးဆိုတာပါ ေမာင္ဥာဏ္စဥ္းစားသင့္လာၿပီေလ။ အေဖာ္ျဖစ္သူကိုဘဲ ေျပာခုိင္းလုိက္တာ အေကာင္းဆံုးလို႔တြက္ၿပီး မလုိက္သြားေတာ့။
ေမာင္ဥာဏ္သူငယ္ခ်င္းတေယာက္ မၾကာလိုက္ပါ၊ၿပံဳးစိစိနဲ႔ ျပန္ထြက္လာတာကိုေတြ႔ရ၏။ အေျခေနဘယ္လိုလဲ၊ဘယ္ကေန ဆက္လာတာလဲဟုေမးလုိက္သည္။ ရေနာင္းက ဆက္လာေၾကာင္းသူကျပန္ေျပာရင္း ဒီေဆးရံုဖုန္းကုိသူတို႔ဘယ္လိုသိလဲ၊ ဒကာမတေယာက္ကေပးတာလို႔ေျပာတယ္၊ေမာင္ဂုဏ ဆက္လာတာဘဲ ဟုေျပာျပေနသည္။ ဟုတ္ပါတယ္။ သူအိပ္ယာထဲ သြားၿပီးမ်က္စိအနားယူေနခ်ိန္က ေမာင္ဥာဏ္တေယာက္အေရးေပၚခန္းသို႔အေၾကာင္းမရွိအေၾကာင္းရွာၿပီး ၀င္ထြက္လုပ္ေန ရင္းက ဖုန္းနံပါတ္ရလာတာကို သူမသိလုိက္ပါ။ သူကဘဲဆက္ေျပာေသးတယ္၊ဦးေကာအေျခေနဗမာျပည္ကိုလွမ္းေျပာသင့္ မေျပာသင့္ေမးလာတယ္ကြာ။ ငါလဲ ေျပာသာေျပာလုိက္လုိ႔ ဆံုးျဖတ္ေပးလုိက္တယ္။ ရြာကလူေတြေတာ့ စိတ္ေတြမီးေလာင္ ေနေတာ့မယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုေတာ့ ရြာကေကာင္ေလးတေယာက္လဲ ဟိုတေလာကကားေမွာက္ထားတာမၾကာေသးဘူး။ အဲဒီသတင္းဓါတ္ခံရွိေနေတာ့ အခုဦးေကာသတင္း၊ဒုိ႔သတင္းၾကားရင္ေတာ့ လုိက္လာဖို႔စုိင္းျပင္းေနၾကမွာေသခ်ာတယ္ဟု သူ႔ယူဆခ်က္ကုိပါေျပာေနေတာ့တယ္။
ဘယ္လိုဘဲျဖစ္ျဖစ္ ေနာက္ပုိင္းကအေျခေနေတြကအားရွိစရာေတြခ်ည္း သူေရာကိုယ္ေရာၾကားလုိက္ရၿပီမို႔ ညကမ်က္ႏွာ ေတြနဲ႔စာရင္ မစားမအိပ္ဘဲ၀လာသလို ၾကည္လင္လာၾကသည္။သုိ႔ေသာ္ကုိယ္လက္ေတြဒဏ္ရာၾကားကသက္သာသလို ခံစားရေပမယ့္ အခ်ိန္ေတြၾကာသည္ထက္ၾကာလာၿပီ ဗုိက္ျပႆနာရွင္းဖုိ႔စလာပါၿပီ။ ကုိးနာရီခဲြမွဆြမ္းတၾကိမ္ဘဲစားတယ္လုိ႔ စကားမေျပာခ်င္ေဇာနဲ႔ထိုင္းတေယာက္ကုိလိမ့္လိုက္တဲ့ဇာတိကလဲ ေျပာက္ကြယ္လာၿပီေပါ့။ ဦးေကာလဲ ငါးထပ္ေျမာက္မွာ ေရာက္သြားၿပီမို႔ ဒုိ႔ေတြတေနရာကိုအနားယူၾကရင္းဗုိက္ျဖည့္ၾကမယ္လုိ႔တုိင္ပင္လုိက္ၾကသည္။
ေျခလွမ္းျပင္လုိက္ၿပီဆိုတာနဲ႔အဆင္မေျပေတာ့ပါ။ ေနအံုးေမာင္ဥာဏ္တဲ့။ သြားလုိ႔ျဖစ္ပါ့မလား၊ေမာင္ဥာဏ္လဲ ေအးေဆးပါလို႔ျပန္ေျပာလုိက္ခ်ိန္မွာေတာ့။ ငါ့အေပၚသကၤန္းမွမပါဘဲနဲ႔တဲ့။ ေမာင္ဥာဏ္လဲအေတာ္ကုိအံ့အားသင့္သြားရပါ သည္။ သူ႔ကိုယ္ကုိလဲ ခ်က္ခ်င္းသတိထားၾကည့္လုိက္တယ္။ ဟာ ညတည္းကမပါတာလားေပါ့။ ေအးေလကြဟာ။ ဒါေၾကာင့္ ညကငါတအားခ်မ္းေနတာေပါ့တဲ႔။ မင္းမသိဘူးေပါ့တဲ့။ ဟုတ္ပါတယ္ ေမာင္ဥာဏ္တကယ္ကိုမသိတာပါ။ သကၤန္းမပါမွန္းသာသိရင္ ယုိးဒယားတေယာက္ဆြမ္းစားခ်ိန္ေမးလာတုန္းက ေကာင္းေကာင္းလက္ခံလုိက္တာေပါ့။ အခု ခက္ၿပီ။ သကၤန္းမရွိလုိ႔ ညတည္းက ဦးေကာအိပ္ကုိ ခနတိုင္းခနတုိင္း လွည့္ဖြင့္ေနတာေပါ့။ ဦးေကာအိတ္သည္ အတာခ်ီကစ္ေခၚ ေသာ့ဂဏန္းေလးေတြလွည့္ဖြင့္ရေသာအိတ္ျဖစ္သည္။ ညတည္းက ေမာင္ဥာဏ္လဲ ကူၿပီးဖြင့္ၾကည့္ေသး တယ္။ စိတ္ထဲမွာေငြယူဖို႔ဖြင့္ေနျခင္းဟုသာ ထင္ထားခဲ့သည္။အခုမွအိပ္ဖြင့္တဲ့ဇာတ္လမ္းက သရုပ္ေပၚၿပီေကာ။တကယ္ေတာ့ သကၤန္းအတြက္ျဖစ္ေနသည္။ အိတ္ကားဖြင့္လုိ႔မရပါ။ အိတ္ကုိထားရာတြင္ အေပၚေအာက္မွားေနျခင္းေၾကာင့္ ဂဏန္းသည္ ၈၄၂ ကေန ၂၄၈ ျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ပင္။လံုး၀ဖြင့္မရ။
ႏွစ္ေယာက္သားေဆးရံု၀န္းက်င္မွာ အျပင္ထြက္ရႏုိး၊ပန္းျခံတြင္းထိုင္ရႏုိး၊အိေျႏၵဂဏာမျငိမ္ျဖစ္ရေတာ့သည္။ ေနၾကဲၾကဲပူ လာေလ ဘ၀ကစုတ္ခ်ာေလျဖစ္ေနေတာ့သည္။ ဖိနပ္ကေတာ့ႏွစ္ေယာက္သားညတည္းက မပါပါ။ သကၤန္းမပါတဲ့ဒဏ္ကုိ ညတည္းကခ်မ္းတုန္ခ်မ္းတုန္နဲ႔လူးလိမ့္ခံစားရင္းမုိးလင္းလာခဲ့တာ၊ေနထြက္ခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ဖိနပ္မပါတဲ့လကၡဏာကပင္ ထိုးႏွက္လာပါၿပီ။ ေဆးရံု၀န္းက်င္မွာလဲ မည္းခ်ိတ္ေနတဲ့လမ္းကတၱရာကေတာ့ ပူလာရင္ ဆရာ၀န္ေသာ၊ဘုန္းၾကီးေသာ အရုိေသေပးမည္မဟုတ္။ သဘာ၀အတုိင္းပူေပးလုိက္မွာမလဲြေပါ့။
ေလာကကဓံကိုၾကံ့ၾကံ့ခံႏုိင္ရင္ဘ၀မွာအေတာ္အသင့္ကိစၥေတြၿပီးေျမာက္တယ္လုိ႔ယူဆထားခဲ့ေပမယ့္ ေလာကကဓံထက္ ဒါနနဲ႔သီလ မပါရင္၊ေသခါမွသိမယ္။ ထီးနဲ႔ဖိနပ္မပါရင္၊ေႏြခါမွသိမယ္ ဆိုတာက ပုိမွန္ေနၿပီလုိ႔ပင္ထင္လိုက္တယ္။ တကယ္ ေတာ့ေလာကဓံတစ္ခုပါဘဲ။ ဖိနပ္မပါ၊သကၤန္းမပါနဲ႔ ဆံုၾကလာတဲ့ဒီေန႔အတြက္ေတာ့ ေမာင္ဥာဏ္တုိ႔ႏွစ္ေယာက္ ေန႔လည္ စာအတြက္ ပင္လည္ၾကီးျခားၿပီထင္ပါရဲ့ဗ်ာ။ ထိုေန႔ကား မတ္လ ၅ ရက္၊ၾကာသာပေတးေန႔။ ၂၀၁၀ ခုႏွစ္ ေပါ့။
အသက္နဲ႔ခႏၶာ။ အာဟာနဲ႔ ဘ၀ တဲြေနသမွ်ေတာ့ သံသရာတစ္ခြင္မွာ ဘယ္ေရြ့ဘယ္မွ်ခရီးႏွင္ေနရဦးမည္မသိ။ အပူတုိးလို႔သာ ယူၾကံဳးမရျဖစ္ေနရဦးမည္ဟု ေခါင္းထဲမွာ အသက္နဲ႔ခႏၶာေတြရဲ့ဒုကၡကို အမွတ္ရရင္း ဆရာေတာ္ၾကီးေတြ၏ သံေ၀ဂသတိေပးစကားေလးေတြကို ေရရြတ္ေနမိလုိက္တယ္။
အိုျခင္းကိုယ့္မွာရွိေနပါလ်က္၊ အိုတာကုိသာ၊ ရွာေနတာ မွန္စြာမသင့္ၿပီ။
အုိျခင္းကိုယ့္မွာရွိေနတာေၾကာင့္၊ အိုျခင္းကင္းရာ၊ ရွာမွသာ ျမန္စြာသင့္ေတာ္မည္။
နာျခင္းကိုယ့္မွာရွိေနပါလ်က္၊ နာတာကိုသာ၊ ရွာေနတာ မွန္စြာမသင့္ၿပီ။
နာျခင္းကိုယ့္မွာရွိေနတာေၾကာင့္၊ နာျခင္းကင္းရာ၊ ရွာမွသာ ျမန္စြာသင့္ေတာ္မည္။
ေသျခင္းကိုယ့္မွာရွိေနပါလ်က္၊ ေသတာကုိသာ၊ ရွာေနတာ မွန္စြာမသင့္ၿပီ။
ေသျခင္းကုိယ့္မွာရွိေနတာေၾကာင့္၊ ေသျခင္းကင္းရာ၊ ရွာမွသာ ျမန္စြာသင့္ေတာ္မည္။
